Z Poznańskiego (gdzie była kolebka Zgromadzenia) przybyły do Dębicy 2 sierpnia 1882 r. na prośbę hrabiostwa Karoliny i Karola Raczyńskich - właścicieli tego miasta, trzy pierwsze Siostry Służebniczki. Były to: s. Maria Filipiak, s. Teresa Polowczyk i s. Dorota Biendara. Siostry zamieszkały na terenie parafii św. Jadwigi w skromnym domku przy ul. Krakowskiej składającym się z jednego pokoju i kuchni.

W 1887 r. K.K. Raczyńscy wybudowali siostrom nowy, parterowy dom z kaplicą. Do kaplicy zakupili w Tyrolu rzeźbioną w drewnie figurę Niepokalanej. Na skutek politycznych trudności kontaktowania się sióstr z ich domem macierzystym, dom filialny w Dębicy - zmuszony koniecznością - wyjednał sobie u władzy diecezjalnej autonomię i stał się domem macierzystym "gałęzi" Sióstr Służebniczek Dębickich.

Siostry zorganizowały w nim ochronkę dla ok. 100-300 dzieci przedszkolnych. Wieczorami gromadziły analfabetów na naukę czytania i pisania, przygotowywały dzieci do pierwszej spowiedzi i Komunii św., uczyły prawd katechizmowych tych, którzy mieli przyjąć sakrament małżeństwa, służyły pomocą pielęgniarską chorym, biednym i potrzebującym.

Do Zgromadzenia zgłaszało się wiele nowych kandydatek, które przygotowywały się do życia zakonnego i apostolskiej posługi w domu macierzystym w Dębicy. Dom okazał się w stosunku do potrzeb za mały, stąd ówczesna przełożona generalna M. Dorota Biendara w 1925 r. przystąpiła do budowy nowego domu macierzystego przy ul. Krakowskiej 15. Plany wykonał bezinteresownie inż. Stanisław Pollak z Przemyśla. 19 marca 1927 r. odbyło się uroczyste poświęcenie kamienia węgielnego pod budowę domu, a 21 maja tego samego roku wmurowano dokumenty. Zgromadzenie rozpoczynając budowę posiadało zaledwie 2000 zł. gotówki. Siostry zdały się na Bożą Opatrzność i pomoc św. Józefa. Angażowały się też same w budowę wykonując te wszystkie prace, które nie wymagały fachowców. W 5 lat dzieło zostało ukończone. 2 sierpnia 1932 r. (w 50-tą rocznicę założenia domu w Dębicy) ks. bp Edward Komar poświęcił dwupiętrowy dom i kościół klasztorny pw. Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Marii Panny.

W okresie terroru antyreligijnego pozbawiono siostry pracy wśród dzieci, a 24 sierpnia 1954 r. władze komunistyczne zabrały klasztor przy ul. Krakowskiej 15. Został on przeznaczony najpierw na szpital miejski a następnie na szpital dla nerwowo i psychicznie chorych. Siostry zostały przesiedlone do budynku poszpitalnego i baraków przy ul. Wyspiańskiego 10 (późniejsza nazwa W. Proletariatu, a dziś bł. E. Bojanowskiego).

W 1998 r. Zgromadzenie odzyskało dom macierzysty przy ul. Krakowskiej i rozpoczęto remont bardzo zniszczonych budynków. W jubileuszowym roku 2000 ks. bp Wiktor Skworc dokonał poświęcenia odremontowanego domu i Ośrodka Opiekuńczo-Wychowawczego dla Dzieci.