Początki Zgromadzenia Sióstr Służebniczek sięgają roku 1849, kiedy to gospodyni wiejska Franciszka Przewoźna w Podrzeczu, w woj. poznańskim, zaczęła zbierać dzieci na naukę pacierza i katechizmu, uprzyjemniając im tę naukę wspólną zabawą.

Wkrótce zgłosiła się Przewoźna do zacnego szlachcica wielkopolskiego Edmunda Bojanowskiego, którego pragnieniem było "zakładać ochronki dla dziatwy i zaprawiać ochroniarki do ściślejszej służby Bożej". Ten świątobliwy ziemianin, który już poczynił pierwsze próby pracy ochronkowej w Gostyniu, podjął się chętnie opieki nad dziełem Franciszki - ona zaś, nie szczędząc ze swej strony poświęceń i trudów, przybudowała do swego domu dwie izby i ofiarowała je wraz z sadem do użytku dzieci.

Tak powstała pierwsza ochronka na ziemiach polskich, a jako datę jej założenia przyjęto dzień 3 maja 1850 r., bo w tym dniu rozpoczęto pracę zorganizowaną przy pomocy trzech dziewcząt wiejskich, z których jedna zajmowała się dziećmi, a dwie podjęły się pracy ręcznej na wspólne utrzymanie lub w razie potrzeby opiekowały się chorymi. Wnet rozszerzyły się ochronki nie tylko w Poznańskim, ale i w innych dzielnicach ówczesnej Polski. W Małopolsce osiedliły się Służebniczki w 1861 r. i to najpierw w Podzwierzyńcu k. Łańcuta.

Tworzące się Zgromadzenie już w początkach swego istnienia było narażone na różnego rodzaju przeciwności. W roku 1871, kiedy to w Niemczech prowadzono wojnę religijną zwaną "Kulturkampfem", w szczególny sposób ciemiężono zakony. Bolał nad tym, zamknięty wówczas w więzieniu w Ostrowie, ks. abp Ledóchowski, który od początku był prawdziwym opiekunem i przyjacielem Zgromadzenia Służebniczek. Za jego potajemną radą i pomocą obywateli, jedna część sióstr wyjechała do Małopolski, druga z Generalną Przełożoną M. Elżbietą Szkudłapską schroniła się w Porębie na Górnym Śląsku. W Poznańskim pozostało zaledwie kilka ochroniarek, uratowanych przez przeoczenie, albo osobliwą łagodność władz pruskich.

Do Dębicy przybyły siostry 2 sierpnia 1882 r. staraniem hrabiostwa Karola i Karoliny Raczyńskich. W 1887 r., kiedy to Służebniczki śląskie były odcięte od Służebniczek poznańskich, a te od galicyjskich, z woli ówczesnego ks. bpa tarnowskiego Ignacego Łobosia - ogłosił ks. Antoni Brzeziński (Komisarz biskupi dla Zgromadzenia) - dom w Dębicy "Domem macierzystym Służebniczek" dla Diecezji Tarnowskiej, a zarazem wyjednał dla Zgromadzenia u rządu austriackiego prawo obywatelstwa w kraju.